Sanılarım sandığım anlarım olmaktan çıkmıştı artık. Kendimden bir parçayı kesip koparmayı en son ne zaman istemiştim? Uzak durmanın acısı ne zaman bu denli ağırlaşmıştı ve alışkanlıklarım ne zaman bana savaş açmıştı? Sorular eksikmiyor ki cevap bulmaya zamanım olsun. Soruların bunaltısı ve ağırlıklarının verdiği hızla mırıldanarak düşüyorum dibe doğru. Dudaklarımda bir sürü isim, aklımda suretler... Hey sen! Bunaltıyorsun beni! Sözlerim, kelimelerim ve şiirlerim yetersizse bu kadar ifadesizce kalmama, olmasın bari hiçbiri benimle kaybolsun arka sokaklarımda. İnsanlar sosyal varlıklardır diyenlere inat soyut bir varlık haline gelesim var...
No comments:
Post a Comment